ชีวิตที่อยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์

4:56 PM

มานั่งคิดถึงชีวิตตัวเอง

มีแต่อยู่หน้าคอมจริงๆ ตั้งแต่พ่อซื้อคอมพิวเตอร์สมัยเด็กๆรันเกมจาก Dos แล้วก็มา NT แล้วก็ windows เฮ้ยนี่มันนานมากเลยนะเนี่ย คำสั่งแรกที่เรียนรู้คือ CD แล้วก็เข้า folder ต่างๆ แอบลักจำวิธีการเข้าเกมจากผู้ใหญ่ แล้วก็เริ่มทำเองเรื่อยมา ซึ่งทุกอย่างนั้นมันมีอยู่ในไฟล์ Help และ Read me เพียงแค่สละเวลาอ่านนิดหน่อยก็ทำอะไรที่คนอื่นเค้าทำไม่ได้กันละ 

แต่นั่นมันเมื่อก่อน มาถึงยุคนี้ที่ทุกคนก็มีสกิลนี้กัน ทุกอย่างมันดูง่ายไปซะหมด อย่างรู้อะไรก็แค่เข้า google ถามสิว่าอันนั้นอันนี้คืออะไร ถ้าไม่เห็นภาพก็ youtube นี่แหละครับ ถ่ายทอดวิชากันให้เห็นภาพกันไปเลย หรือถ้ายังไม่เข้าใจเราก็เข้าไปคอมเมนต์ถามไว้ เดี๋ยวเจ้าของคลิปนั่นก็มาตอบเอง ให้ไวกว่านั้นเมลไปเลย เร็วกว่านั้นอีกก็ social network ของเจ้าของคลิปที่มักจะลงไว้อยู่แล้ว ตามเข้าไปแล้วถามใน inbox ก็จะได้คำตอบมาไม่ยากเลยล่ะครับ

ความพิเศษของคนในสมัยนี้มันก็เลยเริ่มหายไปเพราะอะไรๆก็ทำเองได้ง่ายไปซะหมด แต่มันก็ยังไม่หายไป ความพิเศษตรงนั้นมันแค่ย้ายไปอยู่กับ "ความชำนาญ" ในการทำเรื่องนั้นๆเท่านั้นเอง 

หลายๆคนอาจจะเห็นว่า เฮ้ย อันนั้นทำเองได้ อันนี้ทำเองได้ หรือเรียนรู้คร่าวๆว่าอันนั้นอันนี้ทำได้ยังไง ก็เอามาตีราคาในการทำงานต่างๆครับ ไม่เห็นจะต้องแพงขนาดนี้เลยนี่นา ใช่ครับ มันทำเองได้ และมันก็ไม่ได้ยากที่จะทำ แต่คุณลองมาทำเองในสิ่งที่คุณเรียกว่าง่ายสิครับ ถ้าคุณทำได้ "ง่าย" จริงๆ มันถึงเรียกว่าง่าย แต่ถ้าคุณยังไม่ได้ลองทำแล้วล่ะก็ อย่าไปพูดเลยครับว่ามัน "ง่าย" อย่างที่คุณหมายความ

ถ้าหากเราใช้ความชำนาญหาเลี้ยงชีพได้ มันจะเป็นอะไรที่ดีมากเลยล่ะครับ สิ่งที่ทำได้ ทำได้ดี หรือที่เรียกว่าง่ายในแบบของตัวเอง มันทำให้เกิดคำว่า "มืออาชีพ" ขึ้นมา มืออาชีพในความหมายของผมคือ คนที่สามารถทำในสิ่งนั้นๆที่มันยุ่งยากได้ออกมาแบบเรียบง่ายไร้ปัญหา นั่นแหละที่ผมเรียกว่ามืออาชีพ ไม่ใช่ว่าแค่ทำได้ หรือได้ทำ มันต้องออกมาดี ถึงดีที่สุดครับ ไม่ว่าจะเป็นผลลัพธ์ในการทำงาน หรือการแก้ปัญหาต่างๆ หากมันลื่นไหล จนจบงานได้แล้วล่ะก็ ต้องชมกันหน่อยว่า "มืออาชีพจริงๆ"

อ่าวแล้วมันเกี่ยวกับนั่งดูชีวิตตัวเองยังไง

มันก็เป็นคำถามในหัวผมวันนี้ไงครับ ว่าอะไรที่เราเรียกได้ว่า เราน่ะเป็นมืออาชีพในด้านนี้ อะไรคือสิ่งที่เราทำออกมาได้ดี มีคุณค่า สามารถแก้ปัญหาให้คนอื่นได้ คำตอบในหัวสิ่งแรกที่ผมคิดได้คือ การถ่ายภาพ แต่มันก็ไม่ได้เต็มปากสักเท่าไหร่ครับที่จะเรียกตัวเองว่ามืออาชีพ เพราะมันยังไม่เข้าเงื่อนไขที่ว่า "ง่าย" นั่นล่ะครับ มันมีเรื่องยากในหลายๆงานที่เข้ามา เมื่อก่อนพูดเลยว่า ยาก ทุกงาน ต้องมีการเตรียมตัวอย่างหนักในการรับงานแต่ละครั้ง เดี๋ยวนี้บางงานก็ง่ายบ้าง ยากบ้าง คละกันไป 

การถ่ายภาพ เป็นสิ่งแรกที่มันอยู่ในหัวของผมเวลาถามตัวเองว่า อยากทำอะไร มันอยู่ในส่วนลึกๆเลยที่อยากทำอย่างสุดหัวใจ แต่...มันไม่ทำเงินน่ะสิ งานที่เข้ามาก็ไม่ได้เข้ามาตลอด นานๆจะเข้ามาซะที มันก็เลยไม่ได้ฝึกให้เลเวลมันอัพมากเท่าไหร่ 

สกิลที่ทำเงินในตอนนี้ก็คือสกิลที่ติดจากตอนเป็นเด็กนั่นก็คืออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ผมได้มีโอกาสเรียนกับพี่กานต์ในส่วนของการเขียนโปรแกรมเรียนกลึกมากแต่นั่นก็ทำให้ผมทำได้แค่การเขียนโปรแกรมเบื้องต้นเพียงเท่านั้น มันเข้าหัวมาแค่นี้ ก็ยังดีที่มันยังสามารถเลี้ยงชีพผมในทุกวันนี้ได้ 

มันเป็นอาชีพที่ใครๆก็ฝันหา นั่งหน้าคอมตลอดเวลาไม่ต้องไปไหน ไม่มีต้นทุนในส่วนของการเดินทาง ส่วนของเวลา ผมสามารถทำงานที่ไหน เมื่อไหร่ ก็ได้ขอแค่มี internet เท่านั้นเอง ฟังแล้วก็เป็นอาชีพที่ดูดีอาชีพหนึ่ง แต่ด้วยนิสัยของผมเองมันทำให้งานของผมไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ ผมยังคงเป็นคนที่ขี้เกียจที่จะทำอะไรหนักๆเป็นระยะเวลานานๆ หรือจริงๆแล้วผมไม่ได้ชอบมันสักเท่าไหร่ เพียงแต่งานนี้มันเหมือนกับเราออกแรงเพียงน้อยนิดแล้วได้ income ที่เข้ามาพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้เท่านั้นเอง 

24 hr นอนซะ 6-8 hr กิน 3 hr นอกนั้นอยู่หน้าจอคอมตลอดเวลา ส่วนใหญ่จะเสียเวลาไปกับการหาข้อมูลในการทำงาน พอทำจริงๆแล้วมันแป๊บเดียวเท่านั้นแหละครับ ผมรู้นะว่ามันแป๊บเดียว แต่ผมไม่ทำมันไง ผมรู้ว่ามันต้องแก้ไขยังไง แต่ผมก็ไม่ได้ทำให้มันดีขึ้น ผมเริ่มรู้สึกแย่ไปกับตัวเองตอนนี้มาก 

อายุของผมเข้าเลข 3 ได้ 3 วัน ผมนั่งมองย้อนกลับไปว่าผมได้ผ่านอะไรมาบ้าง และทุกวันนี้มีอะไรบ้างคำตอบคือ มันไม่ค่อยเป็นรูปเป็นร่างเท่าไหร่กับสิ่งที่ผมทำไปในครึ่งชีวิตที่ผ่านมา...มันแย่เหมือนกันเนอะเมื่อเวลาที่เราเอาชีวิตเราไปเปรียบเทียบกับหลายๆคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน คนนั้นมีนั่น คนนี้มีนี่ อะไรก็ดีไปหมด แต่ผมสิมีอะไรบ้าง มันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรเลย เพียงแต่ผมไม่พอใจในตัวเองเท่าไหร่ที่ทุกวันมันทำได้แค่นี้ 

อืมม และตอนนี้ก็นอยด์ตัวเองเฉยเลย ไม่อยากเขียนต่อแล้วครับ ในหัวมันสับสน กำลังหาทางออกให้ตัวเอง เดี๋ยวยังไงจะมาอัพเดทอาการและสภาวะที่ผมกำลังเป็นอยู่ให้คนที่หลงเข้ามาอ่านฟังละกัน 

ขอลาไปก่อน สวัสดี พูดคุยกันผ่าน social network ได้นะครับ ผมยินดีที่จะรับฟังทุกความเห็นที่เข้ามาครับ

You Might Also Like

0 comments

instagram

ผ ล ง า น

ผ ล ง า น
ติดตามผมได้ที่ Flickr เลยครับ